Friday, September 7, 2012

பாதகம் செய்வோரை கண்டால்...!

தேவை இல்லாமல், இந்த இடத்தில் வந்து மாட்டிக் கொண்டோமே, என்று இதோடு ஏழாவது தடவையாக, தோன்றி விட்டது. இரவு, மணி பத்தாக இன்னும் ஐந்து நிமிடங்களே இருந்தது. ரதிமீனா டிராவல்ஸ், இரவு சரியாக பத்து மணிக்கு, புளியமரத்தடியில் இருந்து, சென்னைக்கு புறப்படும் என்ற போர்டை, திரும்பவும் ஒரு தடவை படித்தேன். பத்து மணி என்பதெல்லாம் சும்மா பம்மாத்து. முன்பதிவு செய்த அனைத்து பயணிகளும் வந்து சேர்ந்து,  வண்டி கிளம்ப, எப்படியும் பத்தரை ஆகி விடும். பயணம் போகும், பொதக்குடி மரைக்காயரை பஸ் ஏற்றிவிட, ஒரு குடும்பமே டாக்ஸியில் வந்து காத்திருந்தது. ஊருக்கு போனவுடனே, போனை அடிச்சுடுங்க என்று திரும்ப, திரும்ப அவரிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான் ஒரு சிறு பையன். இன்னும் சிறிது நேரத்தில் இங்கு நிகழ இருக்கும் சம்பவத்தினால், இங்குள்ள அனைவரும் எவ்வாறு பாதிக்கபடுவார்கள் என்று நினைத்த போது பதட்டம் அதிகரித்தது. ஆர்வமும், பதட்டமும் சரி விகிதத்தில் கலந்து கிடந்த என் முகத்தை பார்த்த சரவணன்,  தேவையா இது உனக்கு? என்ன நடந்துச்சுன்னு,  நாளைக்கு வந்து சொல்றோம், நீ வீட்டுக்கு கிளம்புன்னு சொன்னாலும் கேட்க மாட்டேங்கற“ என்றான்.


மாதம் முழுக்க, சென்னையில் உட்கார்ந்து, அமெரிக்க மருத்துவமனைக்கு கோடு அடித்து களைத்து, எப்பவாது விடுமுறைக்கு ஊருக்கு வரும் நமக்கு, இது நிச்சயம் தேவையில்லாத வேலைதான். இந்நேரம் வீட்டில் இருந்தால், அம்மா சுட்டு தரும் தோசையை சாப்பிட்டுக் கொண்டே, டீவி பார்க்கலாம். கல்யாணமான புதிதில், நாத்தனார்கள் செய்த கொடுமைகள் பற்றி அம்மா சொல்லும் கதைகளை கேட்டுக் கொண்டிருக்கலாம். இது மாதிரியான சூழ்நிலையில், இந்த இடத்தில் நாம் இருப்பதை, தெரிந்தவர்கள் யாரும் பார்த்தால் நிச்சயம் கேடாக முடியும். என்ன செய்வது? காலையில் நடந்த விஷயங்களே எல்லாவற்றுக்கும் காரணம்.

எப்போது ஊருக்கு வந்தாலும், நைனா கடைக்கு சென்று அங்கு கூடும் பழைய நண்பர்களை பார்க்காமல் இருந்ததில்லை. அங்கு கூடும் அனைவருமே பழக்கமானது, சரவணனால்தான். சரவணன் பள்ளியில் கூட படித்தான். படிப்பில் பெரிய ஆர்வம் ஏதுமில்லை. பள்ளி முடிந்தவுடன் அவன் அப்பாவின் தொந்தரவால், ஏதோ ஒரு பாடவதி பாலிடெக்னிக்ல் சேர்ந்து படிப்பை முடித்தான் . ஆப்செட் அச்சகம் வைக்க இடம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாக, கடந்த இரண்டு வருடங்களாக சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான். அவன் குடியிருந்த தெருவே வில்லங்கமானதுதான்.

அவ்வபோது, பழந்தமிழர்களின் இரு கண்களில் ஒன்றான வீரத்தை, தியேட்டர், ஒயின் ஷாப் போன்ற பொது இடங்களில், சந்தேகத்திற்க்கு இடமில்லாது நிறுவுவார்கள். ஊரின் மறு கோடியில் இருந்த சாரதா காலணி பசங்களுக்கும், சரவணன் தெரு பசங்களுக்கும் தீராத பகை இருந்தது. சாரதா காலணியில் வசிப்பவர்கள், மதுரை பக்கத்தில் இருந்து வெகு காலத்திற்க்கு முன் இங்கு வந்து குடியேறியவர்கள். சோழ, பாண்டியர்களுக்குள் இருந்த பகை, இப்போது இரு தெருக்களுக்கும் புதுப்பிக்கபட்டு விட்டது. இவர்களுக்குள் எல்லை கோடு என்பது பேருந்து நிலையம் தான். பேருந்து நிலையத்தை தாண்டி, அந்த பக்கம் போனால் சாரதா காலனி. இந்த பக்கம் சரவணன் தெரு. சொல்லி வைத்தாற் போல், இரு பக்கத்திலும் இரு தியேட்டர்கள் இருந்தன. அந்த பக்கம், இவர்கள் போனால், அவர்கள் அடிப்பதும், அவர்கள் இங்கு வந்து சிக்கிக் கொண்டு உதை வாங்கி போவதும், ஊரில் அடிக்கடி நடக்கும் கேளிக்கை.

அன்று காலையும், அப்படிதான் நைனா கடைக்கு சென்றிருந்தேன். சரவணன், குட்டி, வீரமணி என அனைவரும் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். சரவணன், என்ன மாப்ளே, எப்ப வந்தே?" என்று என்னை பார்த்துக் கேட்டுவிட்டு, என் பதிலுக்கு காத்திருக்காமல், "நைனா, மாப்ளைக்கு ஒரு டீ போடுங்க" என்றான். நடுநாயகமாக, குட்டி உட்கார்ந்து டீயை உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தான். அநேகமாக பள்ளிகூடத்தில் மட்டும்தான் குட்டியை, காமராஜ் என்ற அவனது பெயரை சொல்லி அழைத்திருப்பார்கள். தஞ்சாவூர் குத்து வரிசை, சிலம்பம் என்று எல்லா வித்தைகளையும் கற்றவன் இவன். கூட இரண்டு பேர் இருக்கும் தைரியத்திலும், குணா படம் பார்க்கும் ஆவலிலும், சாந்தி தியேட்டர் வந்து மாட்டிக் கொண்ட சாரதா காலனி மாட்டு பாஸ்கரை, ஒற்றை ஆளாக, குட்டி, பொளந்து கட்டியது ஒரு சரித்திர சம்பவம். அதன் நேரடி சாட்சிகள், அந்த அடியே வேறு விதமாக இருந்தது, என்றார்கள். வாயில் உள்ள சிகரெட் கிழே விழாமல் கவ்விக் கொண்டு, பாஸ்கரின் காலை பிடித்து சுழற்றி இழுத்து கம்பத்தில் அடித்தானாம். "தலைப்பை மாத்தி அடிக்கிறது" என்று அந்த ஸ்டைலுக்கு பெயர் சொன்னான் குட்டி.

டீ கிளாசின் அடிபக்கத்தை துண்டால் துடைத்து விட்டு, கொடுத்தார் நைனா. வாங்கி குடித்துக் கொண்டிருக்கும் போதுதான், எங்கள் அருகில் ஒருவர் தயங்கியபடி வந்தார். குட்டி சார் இருக்காருங்களா? என்றார்.. சரவணன் சிரிப்பை அடக்கியபடி, இவர்தான் என்று குட்டியை நோக்கி கையை நீட்டினான். வந்தவர், வேட்டி கட்டியிருந்தார். வெளிறிய பச்சை நிறத்தில் சட்டை. காலில் தேய்ந்து போன டயர் செருப்பு. எங்களை விட எப்படியும் ஒரு நான்கைந்து வயது மூத்தவராக தோன்றினார். ஒல்லியான தேகம், ஆனால் களையான முகம். "வணக்கங்க" என்று எல்லாரையும் பார்த்தபடி சொன்னார். சொல்லும் போது, ஒரு கையை மட்டும் முகத்திற்க்கு நேராக கொண்டு போய் சாமி கும்பிடுவது போல் செய்தார்.

என் பேரு சுந்தர்ராஜன். பண்ணைகோட்டைலே இருந்து வர்றேன். லாரி ஷெட் கீர்த்தி, நம்ம ஊருதாங்க. அவருதான் உங்ககிட்ட பேச சொல்லி உட்டாரு, என்றார். 

பண்ணைகோட்டை பக்கத்தில் இருந்த கிராமம்.

குட்டி, எந்த கீர்த்தி என்றான். பிறகு, அவனே அந்த கேள்வி அவசியமில்லை என்று நினைத்தவனாக, என்ன விஷயம்? என்றான்.

சுந்தர்ராஜன் ஒரு நிமிடம் எங்களை பார்த்தவாறே யோசித்தார். பிறகு மெதுவாக சொன்னார். "என் தங்கச்சி, மூணு வருசத்துக்கு முன்னே நெருப்பு வச்சுகிட்டு, செத்து போய்டுச்சுங்க". தன்னிச்சையாக அனைவரும் நிமிர்ந்து அவரை பார்த்தோம். பெஞ்சில் கொஞ்சம் நகர்ந்து இடம் செய்து கொடுத்து, "உட்காருங்க" என்றான்,  குட்டி.

சின்ன வயசுலேயே, எங்க ஆத்தா செத்து போயிடுச்சுண்ணே. எங்க அப்பாருதான் எங்களை வளர்த்தாரு. என்னை விட, நாலு வருசம் சின்னது என் தங்கச்சி பிரியா. கண்ணும் கருத்துமா இருக்குண்ணே. அழகுன்னா அப்படி ஒரு அழகு. சின்ன வயசுலேயே சமைக்க கத்துட்டு, எங்களூக்கு சோறாக்கி போட்டு, வீடு பெருக்கி துடைச்சுட்டு, அப்புறமா ஸூகூலுக்கு போவும்.  எப்படியும் நல்ல இடமா, பாத்து அதை கட்டி கொடுத்துடனும்ன்னுதான், நாங்க போராடிட்டு கிடந்தோம். எல்லாத்தையும் கெடுத்துட்டான் அந்த சங்கரு. எங்க ஊரு பழைய பிரசிடெண்ட் மவன்தான் அவன். ஊரு முழுக்க, அவங்களுக்கு நிலம் நீச்சு..பெரிய கல்லு வூடு, எல்லாம் உண்டு. ஆனால் அதுக்கெல்லாம் மயங்குற பொண்னு இல்லை எந்தங்கச்சி..உன்கிட்ட இருந்தா, உன்னோட.. என்னை அது என்ன செய்யும்ன்னு இருக்குற புள்ளே.

என்னமோ சூதுவாது செஞ்சு, அது மனசை கெடுத்து புட்டான். பொழுது மூச்சூடும், பேண்ட் போட்டுகிட்டு தெரு வாசல்லே நிப்பான். ஆரம்பத்திலே நான் அசால்ட்டா இருந்துட்டேன். அப்புறம் இந்த மாதிரின்னு, சிநேகிதனுங்க சொன்னப்ப கூட அவங்ககிட்ட சண்டைக்கு போனேன்.

பொறவு, அவன் நடமாட்டம் ஜாஸ்தியானதால,  பிரியா கிட்ட கேட்டேன். முதல்லே இல்லைன்னு சொல்லிடுச்சு.. கையை எடுத்து கும்பிடுறோம் புள்ளே. அந்த சகவாசம் நமக்கு வேணாம்ன்னு சொன்னப்பறம், காலை கட்டிகிட்டு அழுவுது. கட்டிக்கிறேன் சொன்னாருண்ணேங்குது.. பாவிபய கட்டிக்கிறேன் சொல்லி, வவுத்துலே கொடுத்துட்டான்.

எங்களுக்கு சுந்தர்ராஜனை பார்க்க பரிதாபமாக இருந்தது. முகம் தெரியாத சங்கரின் மேல் ஆத்திரம் வந்தது. ஆனால், இப்போது எதற்கு இதை எல்லாம் நம்மிடம் வந்து சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார் என்பது மட்டும் குழப்பமாகவே இருந்தது.
பேச்சை சற்று நிறுத்திய சுந்தர்ராஜன், திடிரென்று எழுந்து, நைனாவை பார்த்து, "அந்த பாட்டை நிப்பாட்டுங்க" என்றார். அதுவரை எங்களிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த, குரல் அல்ல அது. ஏதோ ஆவேசம் வந்தவராக, திரும்பவும் "அந்த பாட்டை நிப்பாட்டுங்க" என்றார். ஸ்பிக்கரில் சிநேகிதனே. சிநேகிதனே..ரகசிய சிநேகிதனே.. என்ற அலைபாயுதே பட பாடல் கசிந்து கொண்டிருந்ததை, அப்போதுதான் நாங்களே கவனித்தோம்.

என்ன பேசி கொண்டிருக்கிறோம், என்பதே அறியாத நைனா, நம்ம கடையிலே வந்து, நாம போட்டு இருக்கற பாட்டை, நிப்பாட்ட சொல்ல, இவன் யாருங்கற மாதிரி கடுப்பாக முறைத்தார். இப்போது,  குட்டியும், "நைனா அந்த பாட்டை கொஞ்சம் நேரம் நிப்பாட்டுங்க" என்றான். முணுமுணுத்தபடி வேறு வழியில்லாமல், டேப்பை நிறுத்தினார் நைனா.

"மன்னிச்சுக்கங்கண்ணே. இந்த பாட்டை கேட்டா, வெறி புடிச்ச மாதிரி ஆயிடுது" என்று நைனாவை பார்த்து சொல்லிவிட்டு, எங்களிடம் தொடர்ந்தார்.  நடந்த விஷயத்தை சொல்லி, எப்படியும் அவங்கப்பனை சம்மதிக்க வச்சுடாலாம்ன்னு நானும், எங்கப்பாரும் அவர் கால்லே விழுந்து கதறினோம். ஒன்னும் கவலைபடாதீங்க. ஒரு வாரத்துலே முடிவு செஞ்சுக்கலாம்ன்னு சொல்லி எங்களை அனுப்பிட்டு, பையனுக்கு விசா ஏற்பாடு செஞ்சு, சிங்கப்பூர் அனுப்பிட்டான் அந்த பெரிய மனுசன்.

விஷயம் தெரிஞ்சு, நான் போய் கேட்டப்ப, இதோ பாருப்பா, என் மவன் மட்டுமில்லை. சங்கரோட கூட்டாளி  துரை கூட, உங்க வீட்டுக்கு வர போக இருந்தான்னு என் மவன் சொல்றான். ஒன்னும் பெருசாக்கிக்காதேன்னு கூசாம பொய் சொன்னான்.

கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு சுந்தர்ராஜன் தொடர்ந்தார்.

பிரியாவை ஒரு ராத்திரி முழுக்க, தஞ்சாவூரு மெடிக்கல் காலேஜிலே வச்சு இருந்தோம். என்னை மன்னிச்சுடுண்ணே, மன்னிச்சுடுண்ணேன்னு திரும்ப, திரும்ப சொல்லிட்டே இருந்தது.  காபிதண்ணி வைக்கயிலே, தெரியாம கையிலே சுட்டுகிட்டுன்னாலே துடிச்சு போயிடும். ஆனா, உடம்பு பூரா எரிஞ்சு கிடந்தப்ப, வலியே இல்லைன்னுச்சுண்ணே. கூடவே உட்கார்ந்து கிடந்தோம். போதும்டா இந்த மனுசபய வாழ்க்கைன்னு விடியகாலைக்கெல்லாம் போய் சேர்ந்துடுச்சு.

சுந்தர்ராஜனின் கண்களில் கண்னீர் கொட்டியது. நைனா, அவராகவே டீ போட்டு நீட்டினார். குட்டியும் ஸ்தம்பித்து போயிருந்தான். சுந்தர்ராஜன் தொடர்ந்தார்.
காரியம் எல்லாம் முடிஞ்சு, ஒரு நாள் அவ பொட்டியை துழாவினப்ப, காதுலே மாட்டி கேக்குற சின்ன டேப்ரிக்காடரும், கேசட்டும் கிடைச்சுது. அந்த கேசட்டுலே சிநேகிதனே, சிநேகிதனே பாட்டை மாத்திரம் திருப்பி, திருப்பி  இரண்டு பக்கத்திலேயும் பதிவு செஞ்சு குடுத்துருக்கான், அந்த பாவி. அப்புறம் ஒரு நாற்பது பக்கம் நோட்டுல, ப்ரியா, ப்ரியான்னு மந்திரம் மாதிரி எழுதி இருந்துச்சு.

அவ போன கொஞ்ச நாள்லே, எங்கப்பாரும் போய் சேர்ந்துட்டாரு. அப்புறம் அங்கே இருக்க புடிக்காம, திருப்பூர் பனியன் பேக்டரிலே போய் சேர்ந்துட்டேன். போன வாரம் அங்கே, எங்க ஊர்க்கார பையனை பார்த்தப்பதான் விஷயத்தை சொன்னாரு. மூணு வருஷம் கழிச்சு, லிவுக்கு அந்த சங்கரு, ஊருக்கு வந்து இருக்கான்னு. அன்னைக்கே புறப்பட்டு வந்துட்டேன். இன்னைக்கு நைட்டு பஸ்லே, அவன் மெட்ராஸ்க்கு திரும்பி போறான். எனக்கு பெருசா ஒன்னும் தேவை இல்லண்ணே..ஒரே ஒரு அறை, அவனை விடனும். கொலைக்கு அஞ்சாத பயலுங்க. நான் மாட்டிகிட்டா என்னை கொண்டு போய் வைக்கோல் போருக்குள்ள துணிச்சு எரிச்சிடுவானுங்க. அடிச்சப்பறம், எப்படியாச்சும் என்னை எஸ் ஆக்கிட்டிங்கன்னா போதும்ணே..முழு மூச்சில் சொல்லி எங்களை பார்த்து கும்பிட்டார்.

குட்டி கேட்டான், எத்தனை பேர் வருவாங்க?

அவன் கூட சுத்துற ரெண்டு பேருதாண்ணே, வந்தாக்க வருவாய்ங்கே.

இரண்டு பேரை சமாளிச்சிக்கலாம்..நீங்க இங்க இருக்க வேணாம் கிளம்புங்க. நைட் பார்க்கலாம் என்றான் குட்டி.

சரிண்ணே என்று கிளம்பியவர், கொஞ்ச தூரம் சென்று விட்டு திரும்பவும் வந்தார். அண்ணே, தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க..தண்ணிசாப்பிட இதை வச்சுக்குங்கண்ணே என்றபடி ஒரு மடங்கிய ஐநூறு ருபாய் தாளை நீட்டினார்.

மணி பத்தே கால், ஆகிவிட்டது. இன்னும் அந்த சங்கரை காணவில்லை. புளியமரத்தடியின் பின்னே, யாருக்கும் தெரியாதபடி, சுந்தர்ராஜன் நின்றிருந்தார். குட்டி மற்றும் சரவணன், பஸ் அருகே நின்றனர். பஸ்ஸின் அந்த பக்கம் குட்டி அழைத்து வந்திருந்த இன்னும் இரண்டு பேர். சுந்தர்ராஜன், சங்கரை அடித்தவுடன் ஏற்படும் குழப்பத்தை பயன்படுத்தி, சங்கர் கூட வரும் நபர்களை, குட்டியும் அவனுடைய நண்பர்களும், பிடித்து தள்ளுவது. இந்த நேரத்தில், சுந்தர்ராஜன் தப்பித்து பஸ் ஸ்டாண்டின், மறு முனையில் இருந்த கடைத்தெருவுக்குள் நுழைந்து, தாமரைக்குளம் வழியாக ஓடி, ராணி டிம்பர் டிப்போ பின்புறம் இருக்கும் கருவ காட்டிற்க்குள் சென்று விடுவது என்று பிளான்.

பெரும்பாலானோர் ஏறி பஸ்ஸிற்க்குள் உட்கார்ந்துவிட்டனர். பொதக்குடி மரைக்காயர் மற்றும் ஒன்றிரண்டு பேர் மட்டும் கிழே நின்று தம் அடித்துக் கொண்டிருந்தனர். இது குட்டி எதிர்பார்க்காதது. ஒரளவு கூட்டம் இருந்தால் தான், ஓடுவதற்க்கு வசதி. பஸ் ஸ்டாண்டிலும் பெரிய கூட்டம் ஏதுமில்லை. கடைகள் சாத்திக் கொண்டிருந்தனர்.  இன்னும் அந்த சங்கர் வரவில்லை. ஒரு வேளை, அவன் வரவே போவதில்லையோ? என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே ஒரு டாட்டா சுமோ காமராஜர் சிலை முனையில் வந்து திரும்பி புளியமரத்தடி நோக்கி விரைந்து வந்து கொண்டிருந்தது.

சுமேவில் இருந்து திபுதிபுவென்று ஆட்கள் இறங்கினார்கள். ஒருவன் மட்டும், நல்ல கலராய், சுருள் முடியும், பெரிய கிருதாவுமாய், பேண்ட் சர்ட்டில். அவன் தான் சங்கர் என்று பார்த்தவுடன் புரிந்து விட்டது. மற்ற அனைவரும் வேட்டி சட்டை. திக்கென்றானது. சுந்தர்ராஜன் இரண்டு பேர் என்றார். இப்போது ஏழு பேர் நின்றனர். இறங்கியவுடன் ஒருவன் போய் பெட்டிக் கடையில் தண்ணீர் பாட்டில் வாங்கினான். மாப்பிள்ளை, அடுத்த தடவை வரும் போது சென்னையிலேதான் பார்ட்டி கொடுக்குற என்றான் ஒருவன் சங்கரை பார்த்து. சங்கர் அட்டகாசமாக சிரித்து பேசிக் கொண்டிருந்தான். அனைவரும் சங்கரை சூழ்ந்துக் கொண்டு நின்றனர். ஒவ்வொருவரும் நூறு கிலோ இருப்பார்கள் என்று தோன்றியது. இவர்களை தள்ளி விடுவதோ, அடிப்பதோ சாத்தியமே இல்லை.  

சரவணன், குட்டியை பார்த்தான். குட்டி வேணாம்ங்குற மாதிரி, தலையை ஆட்டினான். சரவணன், கடைக்கு போற மாதிரி பாவனை செய்து அந்த பக்கம் போனான். நானும் சரவணன் கூடவே போனேன். அந்த பக்கம் போனவுடன், எதிர் சைடில் நின்ற சுந்தர்ராஜன் தெரிந்தார். சரவணன் அவரை பார்த்து,  பிறகு பாத்துக்கலாம் என்கிற மாதிரி சைகை செய்தான். எந்த சலனமும் இன்றி சுந்தர்ராஜன் நின்றார்.

முன்பதிவு செய்த அனைவரும் வந்துவிட்டனர், என்பதை புளியமரத்தடி அலுவலகத்தில் உறுதி செய்துக் கொண்டு வந்த கண்டக்டர், சங்கரை பார்த்து வண்டி புறப்படப் போகுது, ஏறுங்க சார் என்றார். சங்கர் உள்ளே ஏற ஆயுத்தமானான்.

திடிரென்று மரத்தின் பின்னிருந்து வெளியே வந்தார் சுந்தர்ராஜன். கையில் என்ன அது? கட்டையா? கத்தியா? முட்டாள்தனம் செய்கிறார். குட்டி பதட்டத்தில் செய்வதறியாது நிற்கிறான். கூட்டத்திற்க்குள் ஊடுவிய சுந்தர்ராஜன், பொளெரென்று சங்கரின் கன்னத்தில் அடித்தது தெரிந்தது. அது கட்டையல்ல..செருப்பு. ஆம் செருப்பால் அடித்து விட்டார்.  அடித்த வேகத்தில், பக்கத்திலிருந்தவர்களை தள்ளியபடி ஓடினார். அவர் கூடவே குட்டியும் கூட வந்தவர்களும் ஒடினார்கள். பத்தடி ஓடுவதற்க்குள், பிடித்து விட்டனர். யார் அடித்தது என்பதுக் கூட புரியவில்லை. அதற்க்குள் சுந்தர்ராஜனின் முகத்தில் இருந்து ரத்தம் கொட்டியது.  சுந்தர்ராஜனின் கழுத்தில் துண்டை போட்டு இறுக்கி ஒருவன் பிடித்து கொண்டான். இன்னொருவன், கைகளை மற்றொரு துண்டினால் கட்டினான். அடி சரமாரியாக விழுந்த வண்ணம் இருந்தது. குட்டி அழைத்து வந்த இருவரும் எங்கு போனார்கள் என்பது கூட தெரியவில்லை. சரவணன் அருகிலிருந்த மருந்து கடையில் மருந்து வாங்க நிற்பது போல் ஒதுங்கியிருந்தான். அதற்க்குள் பஸ்ஸில் இருந்தவர்கள் இறங்கியிருந்தார்கள். என்ன சார் பிரச்சினை என்று கேட்டனர். சங்கிலியை அறுக்க பார்த்தான், புடிச்சிட்டோம் என்று பதில் சொல்லியபடி ஒருத்தன் சுந்தர்ராஜனை சுமோவிற்க்குள் நெட்டித் தள்ளினான். அப்போது, சுந்தர்ராஜனின் கண்களை ஒர் விநாடி பார்த்தேன். வாழ்ந்து முடித்தவனின் திருப்தி தெரிந்தது.


6 comments:

  1. நான் மிகவும் ரசித்தேன் இந்த கதையின் தொடக்கத்தை அருமை. இறுதிவரை என்னை கட்டிப்போட்டு வைத்திருந்தது உங்கள் நடை. ஒரு மர்ம நூலில் பயணிக்கிறது கதை, இறுதிவரை அறாமல்.

    ReplyDelete
  2. பாஸ்... நல்லா எழுதுறிங்க ... உங்க எழுத்து நடை நன்றாக உள்ளது - ஞானபழம்

    ReplyDelete
  3. ஜெயமோகன் தளத்தில் உங்கள் கடிதத்திலிருந்து லிங்க்கைத் தொடர்ந்து வந்தேன். சிறுகதை எழுதியிருப்பீர்கள் என்று எதிர்பார்க்கவேயில்லை! பிரமாதம்! ஆரம்பத்திலிருந்து முடிவுவரை சஸ்பென்சாகச் செல்கிறது. வேறு கதை எழுதியிருக்கிறீர்களா என்று பார்க்கிறேன். ரீடரிலும் சப்ஸ்கிரைப் பண்ண இருக்கிறேன்.

    சரவணன்

    ReplyDelete

Write your valuable comments here friends..